Het was vandaag de dag van de duurzaamheid.
Deze poster hangt al weken in alle vestigingen van het bedrijf waar ik werk. Ugh, alles hieraan zet mijn nekharen recht overeind. De dik opgemaakte vrouw die in extase is van al dat moois, alsof ze zich in de jaren ’60 bevindt en voor het eerst een stofzuiger ziet. Het idee dat duurzaamheid een verrassing is (huh?). En dan die confetti, alsof het allemaal een feestje is! Echt duurzaam.
Ik laat me helaas elke dag weer fossiel verrassen. Door de schier oneindige hoeveelheid CO2-fabriekjes op de weg. Het aantal vliegtuigen dat je ’s ochtend in een natuurgebied hoort. De plastic troep die je overal ongevraagd gratis bij krijgt (bedankt!). De korte afstanden waarvoor mensen de auto niet laten staan. De hoeveelheid plastic wegwerpproducten voor eenmalig gebruik, die je op elke vierkante meter in de openbare ruimte terugvindt. De gedachte aan het immense aantal fabrieken dat hiervoor in China staat te ronken. De vrachtwagens die het allemaal fossiel moeten vervoeren. Het gemak waarmee mensen energie en materialen verspillen.
Elke dag weer.