Al meer dan de helft van mijn leven, ongeveer 15 jaar, houd ik me bezig met klimaatverandering en milieu. Het is begonnen als iets positiefs. De overmoed van een puber, die denkt dat zij de wereld kan veranderen. Gaandeweg is het via frustratie om de inactie van politiek, burgers en bedrijfsleven omgeslagen naar moedeloosheid. En uiteindelijk misschien berusting, maar dit kan ik nu nog niet. Het is namelijk simpel: of je het nu wilt weten of niet, we zijn inmiddels op een punt aanbeland dat ernstige klimaatverandering haast onvermijdelijk is.
Ik behoor tot de minderheid die het probleem serieus neemt. Op dit blog wil ik gaan schrijven over de pijn die ik voel, door de dagelijkse dingen die ik meemaak. De dingen waardoor ik met mijn neus op de feiten gedrukt word: ik ben alleen. Bijna niemand doet wat ik doe. Ons leefklimaat gaat naar de knoppen, door onze eigen schuld, terwijl iedereen lekker voor de buis hangt, een bestelling bij Zalando plaatst of een vakantie naar Bali boekt. Iedereen… behalve ik.
Misschien zijn er andere mensen die zich hetzelfde voelen, die deze site lezen. Misschien voel je je dan iets minder alleen.